Πέθανε σε ηλικία 87 ετών η Ελένη Προκοπίου, σπουδαία ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινημ…

• 2026-09-28
• Οικονομία
• Σύνταξη

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή με ανάρτησή της η συνάδελφός της Μέλπω Κωστή. Η Προκοπίου άφησε το στίγμα της στη χρυσή εποχή των μιούζικαλ, ενσαρκώνοντας δυναμικές και σαγηνευτικές γυναίκες, ενώ συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες από το 1960 έως το 1972.

Πρώτα βήματα στον χορό

Η Ελένη Προκοπίου ξεκίνησε να σπουδάζει χορό σε ηλικία έξι ετών στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, στο Ωδείο Αθηνών, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη. Ως παιδιά συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αποφοίτησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50. Το ταλέντο της ήταν εμφανές από νωρίς, οδηγώντας τη σε επαγγελματική σταδιοδρομία στον χορό και το θέατρο.

Το χορευτικό ντουέτο με τον Σειληνό

Σημαντικός σταθμός στην πορεία της ήταν η συνεργασία της με τον χορευτή Βαγγέλη Σειληνό, με τον οποίο δημιούργησε ένα άρρηκτο καλλιτεχνικό δίδυμο. Από το 1960 έως το 1965 συμμετείχαν στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της Αθήνας. Παράλληλα, στον κινηματογράφο αποτέλεσε ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες.

Από χορεύτρια πρωταγωνίστρια

Η κινηματογραφική της καριέρα ξεκίνησε με εμφανίσεις ως χορεύτρια στις ταινίες «Το Ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962) και «Προδομένη Αγάπη» (1962). Το 1963 ήρθε η καταξίωση ως ηθοποιού με τη συμμετοχή της στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που γνώρισε διεθνή επιτυχία. Ακολούθησαν τρεις κωμωδίες, δύο σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου: «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» (1964), όπου υποδύθηκε την ανατολίτισσα πριγκίπισσα Γκιουλινάρ, και «Το Πρόσωπο της Ημέρας» (1965) δίπλα στον Κώστα Βουτσά, καθώς και «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι» (1965) σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού.

Συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ

Το 1966 ξεκίνησε η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ, με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Ραντεβού στον Αέρα», που ανέδειξε τόσο το υποκριτικό της ταλέντο όσο και τις χορευτικές της ικανότητες. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες: «Παράνομοι Πόθοι» (Φίνος Φιλμ), «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε Χιλιάδες Ψέματα» (Φίνος Φιλμ), «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος». Στη συνέχεια, συμμετείχε σε ταινίες μικρότερου προϋπολογισμού, συνεργαζόμενη με σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος και ο Σωτήρης Μουστάκας. Μεταξύ αυτών των ταινιών ήταν «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας» (1967), «Μίνι Φούστα και Καράτε» (1967), «Ο Μπούφος» (1968), «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» (1970) και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας» (1971).

Το κύκνειο άσμα και η αποχώρηση

Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1972 με τη Φίνος Φιλμ στην ταινία «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», όπου κατά πολλούς έδωσε την καλύτερη ερμηνεία της. Αυτή ήταν η 24η ταινία της καριέρας της και σηματοδότησε το τέλος της επαγγελματικής της δραστηριότητας, καθώς αποφάσισε να αφιερωθεί στην οικογένειά της.

Η θεατρική διαδρομή

Το ντεμπούτο της στο θέατρο πραγματοποιήθηκε τη θεατρική περίοδο 1955-56, όταν χόρεψε – ακόμη έφηβη – μαζί με τον χορευτή Δημήτρη Ιβανώφ στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς. Σύντομα δέχτηκε πρόταση για οντισιόν ως «πρώτη χορεύτρια» στο θέατρο Ακροπόλ, όπου υπεύθυνος μπαλέτου ήταν ο Μανώλης Καστρινός. Εκείνος τη συνεργάστηκε με τον Βαγγέλη Σειληνό, με πρώτη κοινή εμφάνιση στην παράσταση «Σιγά και με το Μαλακό!» τη θεατρική περίοδο 1956-57. Έχοντας λάβει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο, ακολούθησαν πολλές παραστάσεις, με σημαντικότερη τη συμμετοχή τους στη μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη» το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» της οδού Αλεξάνδρας, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Οι επαγγελματικοί τους δρόμοι χώρισαν το 1965, αλλά η Προκοπίου παρέμεινε ενεργή στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι την απόφασή της να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της. Τελευταία θεατρική παράσταση ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» στο θέατρο Μετροπόλιταν το καλοκαίρι του 1971, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

Προσωπική ζωή και κληρονομιά

Η Ελένη Προκοπίου παντρεύτηκε δύο φορές: ο πρώτος γάμος της, με τον ηθοποιό Νίκο Καζή, ήταν σύντομος, ενώ ο δεύτερος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ήταν με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, με τον οποίο έζησε σχεδόν 50 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Η Finos Film, σε ανάρτησή της, ανέφερε ότι η Προκοπίου διέθετε σημαντικό ταλέντο στον χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες και εξωτική ομορφιά, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα παρά την πρόωρη αποχώρησή της. Η κληρονομιά της παραμένει ζωντανή μέσα από τις ταινίες της, που συνεχίζουν να προβάλλονται και να αγαπιούνται από το ελληνικό κοινό, υπενθυμίζοντας τη συμβολή της στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.